Psalmorum

Psalmus LXI

  1. I

    In finem, pro Idithun. Psalmus David.

  2. II

    Nonne Deo subjecta erit anima mea ? ab ipso enim salutare meum.

  3. III

    Nam et ipse Deus meus et salutaris meus ; susceptor meus, non movebor amplius.

  4. IV

    Quousque irruitis in hominem ? interficitis universi vos, tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ.

  5. V

    Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere ; cucurri in siti : ore suo benedicebant, et corde suo maledicebant.

  6. VI

    Verumtamen Deo subjecta esto, anima mea, quoniam ab ipso patientia mea :

  7. VII

    quia ipse Deus meus et salvator meus, adjutor meus, non emigrabo.

  8. VIII

    In Deo salutare meum et gloria mea ; Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est.

  9. IX

    Sperate in eo, omnis congregatio populi ; effundite coram illo corda vestra : Deus adjutor noster in æternum.

  10. X

    Verumtamen vani filii hominum, mendaces filii hominum in stateris, ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum.

  11. XI

    Nolite sperare in iniquitate, et rapinas nolite concupiscere ; divitiæ si affluant, nolite cor apponere.

  12. XII

    Semel locutus est Deus ; duo hæc audivi : quia potestas Dei est,

  13. XIII

    et tibi, Domine, misericordia : quia tu reddes unicuique juxta opera sua.