Psalmorum

Psalmus LIV

  1. I

    In finem, in carminibus. Intellectus David.

  2. II

    Exaudi, Deus, orationem meam, et ne despexeris deprecationem meam :

  3. III

    intende mihi, et exaudi me. Contristatus sum in exercitatione mea, et conturbatus sum

  4. IV

    a voce inimici, et a tribulatione peccatoris. Quoniam declinaverunt in me iniquitates, et in ira molesti erant mihi.

  5. V

    Cor meum conturbatum est in me, et formido mortis cecidit super me.

  6. VI

    Timor et tremor venerunt super me, et contexerunt me tenebræ.

  7. VII

    Et dixi : Quis dabit mihi pennas sicut columbæ, et volabo, et requiescam ?

  8. VIII

    Ecce elongavi fugiens, et mansi in solitudine.

  9. IX

    Exspectabam eum qui salvum me fecit a pusillanimitate spiritus, et tempestate.

  10. X

    Præcipita, Domine ; divide linguas eorum : quoniam vidi iniquitatem et contradictionem in civitate.

  11. XI

    Die ac nocte circumdabit eam super muros ejus iniquitas ; et labor in medio ejus,

  12. XII

    et injustitia : et non defecit de plateis ejus usura et dolus.

  13. XIII

    Quoniam si inimicus meus maledixisset mihi, sustinuissem utique. Et si is qui oderat me super me magna locutus fuisset, abscondissem me forsitan ab eo.

  14. XIV

    Tu vero homo unanimis, dux meus, et notus meus :

  15. XV

    qui simul mecum dulces capiebas cibos ; in domo Dei ambulavimus cum consensu.

  16. XVI

    Veniat mors super illos, et descendant in infernum viventes : quoniam nequitiæ in habitaculis eorum, in medio eorum.

  17. XVII

    Ego autem ad Deum clamavi, et Dominus salvabit me.

  18. XVIII

    Vespere, et mane, et meridie, narrabo, et annuntiabo ; et exaudiet vocem meam.

  19. XIX

    Redimet in pace animam meam ab his qui appropinquant mihi : quoniam inter multos erant mecum.

  20. XX

    Exaudiet Deus, et humiliabit illos, qui est ante sæcula. Non enim est illis commutatio, et non timuerunt Deum.

  21. XXI

    Extendit manum suam in retribuendo ; contaminaverunt testamentum ejus :

  22. XXII

    divisi sunt ab ira vultus ejus, et appropinquavit cor illius. Molliti sunt sermones ejus super oleum ; et ipsi sunt jacula.

  23. XXIII

    Jacta super Dominum curam tuam, et ipse te enutriet ; non dabit in æternum fluctuationem justo.

  24. XXIV

    Tu vero, Deus, deduces eos in puteum interitus. Viri sanguinum et dolosi non dimidiabunt dies suos ; ego autem sperabo in te, Domine.