Proverbiorum

Caput XVII

  1. I

    Melior est buccella sicca cum gaudio quam domus plena victimis cum jurgio.

  2. II

    Servus sapiens dominabitur filiis stultis, et inter fratres hæreditatem dividet.

  3. III

    Sicut igne probatur argentum et aurum camino, ita corda probat Dominus.

  4. IV

    Malus obedit linguæ iniquæ, et fallax obtemperat labiis mendacibus.

  5. V

    Qui despicit pauperem exprobrat factori ejus, et qui ruina lætatur alterius non erit impunitus.

  6. VI

    Corona senum filii filiorum, et gloria filiorum patres eorum.

  7. VII

    Non decent stultum verba composita, nec principem labium mentiens.

  8. VIII

    Gemma gratissima exspectatio præstolantis ; quocumque se vertit, prudenter intelligit.

  9. IX

    Qui celat delictum quærit amicitias ; qui altero sermone repetit, separat fœderatos.

  10. X

    Plus proficit correptio apud prudentem, quam centum plagæ apud stultum.

  11. XI

    Semper jurgia quærit malus : angelus autem crudelis mittetur contra eum.

  12. XII

    Expedit magis ursæ occurrere raptis fœtibus, quam fatuo confidenti in stultitia sua.

  13. XIII

    Qui reddit mala pro bonis, non recedet malum de domo ejus.

  14. XIV

    Qui dimittit aquam caput est jurgiorum, et antequam patiatur contumeliam judicium deserit.

  15. XV

    Qui justificat impium, et qui condemnat justum, abominabilis est uterque apud Deum.

  16. XVI

    Quid prodest stulto habere divitias, cum sapientiam emere non possit ? Qui altum facit domum suam quærit ruinam, et qui evitat discere incidet in mala.

  17. XVII

    Omni tempore diligit qui amicus est, et frater in angustiis comprobatur.

  18. XVIII

    Stultus homo plaudet manibus, cum spoponderit pro amico suo.

  19. XIX

    Qui meditatur discordias diligit rixas, et qui exaltat ostium quærit ruinam.

  20. XX

    Qui perversi cordis est non inveniet bonum, et qui vertit linguam incidet in malum.

  21. XXI

    Natus est stultus in ignominiam suam ; sed nec pater in fatuo lætabitur.

  22. XXII

    Animus gaudens ætatem floridam facit ; spiritus tristis exsiccat ossa.

  23. XXIII

    Munera de sinu impius accipit, ut pervertat semitas judicii.

  24. XXIV

    In facie prudentis lucet sapientia ; oculi stultorum in finibus terræ.

  25. XXV

    Ira patris filius stultus, et dolor matris quæ genuit eum.

  26. XXVI

    Non est bonum damnum inferre justo, nec percutere principem qui recta judicat.

  27. XXVII

    Qui moderatur sermones suos doctus et prudens est, et pretiosi spiritus vir eruditus.

  28. XXVIII

    Stultus quoque, si tacuerit, sapiens reputabitur, et si compresserit labia sua, intelligens.