Proverbiorum

Caput XI

  1. I

    Statera dolosa abominatio est apud Dominum, et pondus æquum voluntas ejus.

  2. II

    Ubi fuerit superbia, ibi erit et contumelia ; ubi autem est humilitas, ibi et sapientia.

  3. III

    Simplicitas justorum diriget eos, et supplantatio perversorum vastabit illos.

  4. IV

    Non proderunt divitiæ in die ultionis ; justitia autem liberabit a morte.

  5. V

    Justitia simplicis diriget viam ejus, et in impietate sua corruet impius.

  6. VI

    Justitia rectorum liberabit eos, et in insidiis suis capientur iniqui.

  7. VII

    Mortuo homine impio, nulla erit ultra spes, et exspectatio sollicitorum peribit.

  8. VIII

    Justus de angustia liberatus est, et tradetur impius pro eo.

  9. IX

    Simulator ore decipit amicum suum ; justi autem liberabuntur scientia.

  10. X

    In bonis justorum exsultabit civitas, et in perditione impiorum erit laudatio.

  11. XI

    Benedictione justorum exaltabitur civitas, et ore impiorum subvertetur.

  12. XII

    Qui despicit amicum suum indigens corde est ; vir autem prudens tacebit.

  13. XIII

    Qui ambulat fraudulenter, revelat arcana ; qui autem fidelis est animi, celat amici commissum.

  14. XIV

    Ubi non est gubernator, populus corruet ; salus autem, ubi multa consilia.

  15. XV

    Affligetur malo qui fidem facit pro extraneo ; qui autem cavet laqueos securus erit.

  16. XVI

    Mulier gratiosa inveniet gloriam, et robusti habebunt divitias.

  17. XVII

    Benefacit animæ suæ vir misericors ; qui autem crudelis est, etiam propinquos abjicit.

  18. XVIII

    Impius facit opus instabile, seminanti autem justitiam merces fidelis.

  19. XIX

    Clementia præparat vitam, et sectatio malorum mortem.

  20. XX

    Abominabile Domino cor pravum, et voluntas ejus in iis qui simpliciter ambulant.

  21. XXI

    Manus in manu non erit innocens malus ; semen autem justorum salvabitur.

  22. XXII

    Circulus aureus in naribus suis, mulier pulchra et fatua.

  23. XXIII

    Desiderium justorum omne bonum est ; præstolatio impiorum furor.

  24. XXIV

    Alii dividunt propria, et ditiores fiunt ; alii rapiunt non sua, et semper in egestate sunt.

  25. XXV

    Anima quæ benedicit impinguabitur, et qui inebriat, ipse quoque inebriabitur.

  26. XXVI

    Qui abscondit frumenta maledicetur in populis ; benedictio autem super caput vendentium.

  27. XXVII

    Bene consurgit diluculo qui quærit bona ; qui autem investigator malorum est, opprimetur ab eis.

  28. XXVIII

    Qui confidit in divitiis suis corruet : justi autem quasi virens folium germinabunt.

  29. XXIX

    Qui conturbat domum suam possidebit ventos, et qui stultus est serviet sapienti.

  30. XXX

    Fructus justi lignum vitæ, et qui suscipit animas sapiens est.

  31. XXXI

    Si justus in terra recipit, quanto magis impius et peccator !