Isaiæ

Caput XXXVIII

  1. I

    In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem ; et introivit ad eum Isaias, filius Amos, propheta, et dixit ei : Hæc dicit Dominus : Dispone domui tuæ, quia morieris tu, et non vives.

  2. II

    Et convertit Ezechias faciem suam ad parietem, et oravit ad Dominum,

  3. III

    et dixit : Obsecro, Domine, memento, quæso, quomodo ambulaverim coram te in veritate et in corde perfecto, et quod bonum est in oculis tuis fecerim. Et flevit Ezechias fletu magno.

  4. IV

    Et factum est verbum Domini ad Isaiam, dicens :

  5. V

    Vade, et dic Ezechiæ : Hæc dicit Dominus Deus David patris tui : Audivi orationem tuam, et vidi lacrimas tuas ; ecce ego adjiciam super dies tuos quindecim annos,

  6. VI

    et de manu regis Assyriorum eruam te, et civitatem istam, et protegam eam.

  7. VII

    Hoc autem tibi erit signum a Domino, quia faciet Dominus verbum hoc quod locutus est :

  8. VIII

    ecce ego reverti faciam umbram linearum per quas descenderat in horologio Achaz in sole, retrorsum decem lineis. Et reversus est sol decem lineis per gradus quos descenderat.

  9. IX

    Scriptura Ezechiæ, regis Juda, cum ægrotasset et convaluisset de infirmitate sua.

  10. X

    Ego dixi in dimidio dierum meorum : Vadam ad portas inferi ; quæsivi residuum annorum meorum.

  11. XI

    Dixi : Non videbo Dominum Deum in terra viventium ; non aspiciam hominem ultra, et habitatorem quietis.

  12. XII

    Generatio mea ablata est, et convoluta est a me, quasi tabernaculum pastorum. Præcisa est velut a texente vita mea ; dum adhuc ordirer, succidit me : de mane usque ad vesperam finies me.

  13. XIII

    Sperabam usque ad mane ; quasi leo, sic contrivit omnia ossa mea : de mane usque ad vesperam finies me.

  14. XIV

    Sicut pullus hirundinis, sic clamabo ; meditabor ut columba. Attenuati sunt oculi mei, suspicientes in excelsum. Domine, vim patior : responde pro me.

  15. XV

    Quid dicam, aut quid respondebit mihi, cum ipse fecerit ? Recogitabo tibi omnes annos meos in amaritudine animæ meæ.

  16. XVI

    Domine, si sic vivitur, et in talibus vita spiritus mei, corripies me, et vivificabis me.

  17. XVII

    Ecce in pace amaritudo mea amarissima. Tu autem eruisti animam meam ut non periret ; projecisti post tergum tuum omnia peccata mea.

  18. XVIII

    Quia non infernus confitebitur tibi, neque mors laudabit te : non exspectabunt qui descendunt in lacum veritatem tuam.

  19. XIX

    Vivens, vivens ipse confitebitur tibi, sicut et ego hodie ; pater filiis notam faciet veritatem tuam.

  20. XX

    Domine, salvum me fac ! et psalmos nostros cantabimus cunctis diebus vitæ nostræ in domo Domini.

  21. XXI

    Et jussit Isaias ut tollerent massam de ficis, et cataplasmarent super vulnus, et sanaretur.

  22. XXII

    Et dixit Ezechias : Quod erit signum quia ascendam in domum Domini ?