Isaie

Chapter 17

  1. 1

    Onus Damasci. Ecce Damascus desinet esse civitas, et erit sicut acervus lapidum in ruina.

  2. 2

    Derelictæ civitates Aroër gregibus erunt, et requiescent ibi, et non erit qui exterreat.

  3. 3

    Et cessabit adjutorium ab Ephraim, et regnum a Damasco ; et reliquiæ Syriæ sicut gloria filiorum Israël erunt, dicit Dominus exercituum.

  4. 4

    Et erit in die illa : attenuabitur gloria Jacob, et pinguedo carnis ejus marcescet.

  5. 5

    Et erit sicut congregans in messe quod restiterit, et brachium ejus spicas leget ; et erit sicut quærens spicas in valle Raphaim.

  6. 6

    Et relinquetur in eo sicut racemus et sicut excussio oleæ duarum vel trium olivarum in summitate rami, sive quatuor aut quinque in cacuminibus ejus fructus ejus, dicit Dominus Deus Israël.

  7. 7

    In die illa inclinabitur homo ad factorem suum, et oculi ejus ad Sanctum Israël respicient ;

  8. 8

    et non inclinabitur ad altaria quæ fecerunt manus ejus ; et quæ operati sunt digiti ejus non respiciet lucos et delubra.

  9. 9

    In die illa erunt civitates fortitudinis ejus derelictæ sicut aratra, et segetes quæ derelictæ sunt a facie filiorum Israël ; et eris deserta.

  10. 10

    Quia oblita es Dei salvatoris tui, et fortis adjutoris tui non es recordata : propterea plantabis plantationem fidelem, et germen alienum seminabis ;

  11. 11

    in die plantationis tuæ labrusca, et mane semen tuum florebit ; ablata est messis in die hæreditatis, et dolebit graviter.

  12. 12

    Væ multitudini populorum multorum, ut multitudo maris sonantis ; et tumultus turbarum, sicut sonitus aquarum multarum.

  13. 13

    Sonabunt populi sicut sonitus aquarum inundantium, et increpabit eum, et fugiet procul ; et rapietur sicut pulvis montium a facie venti, et sicut turbo coram tempestate.

  14. 14

    In tempore vespere, et ecce turbatio ; in matutino, et non subsistet. Hæc est pars eorum qui vastaverunt nos, et sors diripientium nos.