Caput VII

Hic enim Melchisedech, rex Salem, sacerdos Dei summi, qui obviavit Abrahæ regresso a cæde regum, et benedixit ei :

cui et decimas omnium divisit Abraham : primum quidem qui interpretatur rex justitiæ : deinde autem et rex Salem, quod est, rex pacis,

sine patre, sine matre, sine genealogia, neque initium dierum, neque finem vitæ habens, assimilatus autem Filio Dei, manet sacerdos in perpetuum.

Intuemini autem quantus sit hic, cui et decimas dedit de præcipuis Abraham patriarcha.

Et quidem de filiis Levi sacerdotium accipientes, mandatum habent decimas sumere a populo secundum legem, id est, a fratribus suis : quamquam et ipsi exierint de lumbis Abrahæ.

Cujus autem generatio non annumeratur in eis, decimas sumpsit ab Abraham, et hunc, qui habebat repromissiones, benedixit.

Sine ulla autem contradictione, quod minus est, a meliore benedicitur.

Et hic quidem, decimas morientes homines accipiunt : ibi autem contestatur, quia vivit.

Et (ut ita dictum sit) per Abraham, et Levi, qui decimas accepit, decimatus est :

adhuc enim in lumbis patris erat, quando obviavit ei Melchisedech.

Si ergo consummatio per sacerdotium Leviticum erat (populus enim sub ipso legem accepit) quid adhuc necessarium fuit secundum ordinem Melchisedech, alium surgere sacerdotem, et non secundum ordinem Aaron dici ?

Translato enim sacerdotio, necesse est ut et legis translatio fiat.

In quo enim hæc dicuntur, de alia tribu est, de qua nullus altari præsto fuit.

Manifestum est enim quod ex Juda ortus sit Dominus noster : in qua tribu nihil de sacerdotibus Moyses locutus est.

Et amplius adhuc manifestum est : si secundum similitudinem Melchisedech exsurgat alius sacerdos,

qui non secundum legem mandati carnalis factus est, sed secundum virtutem vitæ insolubilis.

Contestatur enim : Quoniam tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech.

Reprobatio quidem fit præcedentis mandati, propter infirmitatem ejus, et inutilitatem :

nihil enim ad perfectum adduxit lex : introductio vero melioris spei, per quam proximamus ad Deum.

Et quantum est non sine jurejurando (alii quidem sine jurejurando sacerdotes facti sunt,

hic autem cum jurejurando per eum, qui dixit ad illum : Juravit Dominus, et non pœnitebit eum : tu es sacerdos in æternum) :

in tantum melioris testamenti sponsor factus est Jesus.

Et alii quidem plures facti sunt sacerdotes, idcirco quod morte prohiberentur permanere :

hic autem eo quod maneat in æternum, sempiternum habet sacerdotium.

Unde et salvare in perpetuum potest accedentes per semetipsum ad Deum : semper vivens ad interpellandum pro nobis.

Talis enim decebat ut nobis esset pontifex, sanctus, innocens, impollutus, segregatus a peccatoribus, et excelsior cælis factus :

qui non habet necessitatem quotidie, quemadmodum sacerdotes, prius pro suis delictis hostias offerre, deinde pro populi : hoc enim fecit semel, seipsum offerendo.

Lex enim homines constituit sacerdotes infirmitatem habentes : sermo autem jurisjurandi, qui post legem est, Filium in æternum perfectum.