ad Hebræos

Caput VI

  1. I

    Quapropter intermittentes inchoationis Christi sermonem, ad perfectiora feramur, non rursum jacientes fundamentum pœnitentiæ ab operibus mortuis, et fidei ad Deum,

  2. II

    baptismatum doctrinæ, impositionis quoque manuum, ac resurrectionis mortuorum, et judicii æterni.

  3. III

    Et hoc faciemus, si quidem permiserit Deus.

  4. IV

    Impossibile est enim eos qui semel sunt illuminati, gustaverunt etiam donum cæleste, et participes facti sunt Spiritus Sancti,

  5. V

    gustaverunt nihilominus bonum Dei verbum, virtutesque sæculi venturi,

  6. VI

    et prolapsi sunt ; rursus renovari ad pœnitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei, et ostentui habentes.

  7. VII

    Terra enim sæpe venientem super se bibens imbrem, et generans herbam opportunam illis, a quibus colitur, accipit benedictionem a Deo :

  8. VIII

    proferens autem spinas ac tribulos, reproba est, et maledicto proxima : cujus consummatio in combustionem.

  9. IX

    Confidimus autem de vobis dilectissimi meliora, et viciniora saluti : tametsi ita loquimur.

  10. X

    Non enim injustus Deus, ut obliviscatur operis vestri, et dilectionis, quam ostendistis in nomine ipsius, qui ministrastis sanctis, et ministratis.

  11. XI

    Cupimus autem unumquemque vestrum eamdem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem :

  12. XII

    ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide, et patientia hæreditabunt promissiones.

  13. XIII

    Abrahæ namque promittens Deus, quoniam neminem habuit, per quem juraret, majorem, juravit per semetipsum,

  14. XIV

    dicens : Nisi benedicens benedicam te, et multiplicans multiplicabo te.

  15. XV

    Et sic longanimiter ferens, adeptus est repromissionem.

  16. XVI

    Homines enim per majorem sui jurant : et omnis controversiæ eorum finis, ad confirmationem, est juramentum.

  17. XVII

    In quo abundantius volens Deus ostendere pollicitationis hæredibus, immobilitatem consilii sui, interposuit jusjurandum :

  18. XVIII

    ut per duas res immobiles, quibus impossibile est mentiri Deum, fortissimum solatium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem,

  19. XIX

    quam sicut anchoram habemus animæ tutam ac firmam, et incedentem usque ad interiora velaminis,

  20. XX

    ubi præcursor pro nobis introivit Jesus, secundum ordinem Melchisedech pontifex factus in æternum.