Ecclesiasticus

Caput XXI

  1. I

    Fili, peccasti, non adjicias iterum : sed et de pristinis deprecare, ut tibi dimittantur.

  2. II

    Quasi a facie colubri fuge peccata : et si accesseris ad illa, suscipient te.

  3. III

    Dentes leonis dentes ejus, interficientes animas hominum.

  4. IV

    Quasi rhomphæa bis acuta omnis iniquitas : plagæ illius non est sanitas.

  5. V

    Objurgatio et injuriæ annullabunt substantiam, et domus quæ nimis locuples est annullabitur superbia : sic substantia superbi eradicabitur.

  6. VI

    Deprecatio pauperis ex ore usque ad aures ejus perveniet, et judicium festinato adveniet illi.

  7. VII

    Qui odit correptionem vestigium est peccatoris, et qui timet Deum convertetur ad cor suum.

  8. VIII

    Notus a longe potens lingua audaci, et sensatus scit labi se ab ipso.

  9. IX

    Qui ædificat domum suam impendiis alienis, quasi qui colligit lapides suos in hieme.

  10. X

    Stupa collecta synagoga peccantium, et consummatio illorum flamma ignis.

  11. XI

    Via peccatorum complanata lapidibus : et in fine illorum inferi, et tenebræ, et pœnæ.

  12. XII

    Qui custodit justitiam, continebit sensum ejus.

  13. XIII

    Consummatio timoris Dei, sapientia et sensus.

  14. XIV

    Non erudietur qui non est sapiens in bono.

  15. XV

    Est autem sapientia quæ abundat in malo, et non est sensus ubi est amaritudo.

  16. XVI

    Scientia sapientis tamquam inundatio abundabit, et consilium illius sicut fons vitæ permanet.

  17. XVII

    Cor fatui quasi vas confractum, et omnem sapientiam non tenebit.

  18. XVIII

    Verbum sapiens quodcumque audierit scius, laudabit, et ad se adjiciet : audivit luxuriosus, et displicebit illi, et projiciet illud post dorsum suum.

  19. XIX

    Narratio fatui quasi sarcina in via : nam in labiis sensati invenietur gratia.

  20. XX

    Os prudentis quæritur in ecclesia, et verba illius cogitabunt in cordibus suis.

  21. XXI

    Tamquam domus exterminata, sic fatuo sapientia : et scientia insensati inenarrabilia verba.

  22. XXII

    Compedes in pedibus, stulto doctrina : et quasi vincula manuum super manum dextram.

  23. XXIII

    Fatuus in risu exaltat vocem suam : vir autem sapiens vix tacite ridebit.

  24. XXIV

    Ornamentum aureum prudenti doctrina, et quasi brachiale in brachio dextro.

  25. XXV

    Pes fatui facilis in domum proximi : et homo peritus confundetur a persona potentis.

  26. XXVI

    Stultus a fenestra respiciet in domum : vir autem eruditus foris stabit.

  27. XXVII

    Stultitia hominis auscultare per ostium : et prudens gravabitur contumelia.

  28. XXVIII

    Labia imprudentium stulta narrabunt ; verba autem prudentium statera ponderabuntur.

  29. XXIX

    In ore fatuorum cor illorum, et in corde sapientium os illorum.

  30. XXX

    Dum maledicit impius diabolum, maledicit ipse animam suam.

  31. XXXI

    Susurro coinquinabit animam suam, et in omnibus odietur, et qui cum eo manserit odiosus erit : tacitus et sensatus honorabitur.