Epistula I ad Corinthios

I ad Corinthios

Caput I

  1. I

    Paulus vocatus Apostolus Jesu Christi per voluntatem Dei, et Sosthenes frater,

  2. II

    ecclesiæ Dei, quæ est Corinthi, sanctificatis in Christo Jesu, vocatis sanctis, cum omnibus qui invocant nomen Domini nostri Jesu Christi, in omni loco ipsorum et nostro.

  3. III

    Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.

  4. IV

    Gratias ago Deo meo semper pro vobis in gratia Dei, quæ data est vobis in Christo Jesu :

  5. V

    quod in omnibus divites facti estis in illo, in omni verbo, et in omni scientia.

  6. VI

    Sicut testimonium Christi confirmatum est in vobis :

  7. VII

    ita ut nihil vobis desit in ulla gratia, exspectantibus revelationem Domini nostri Jesu Christi,

  8. VIII

    qui et confirmabit vos usque in finem sine crimine, in die adventus Domini nostri Jesu Christi.

  9. IX

    Fidelis Deus : per quem vocati estis in societatem filii ejus Jesu Christi Domini nostri.

  10. X

    Obsecro autem vos fratres per nomen Domini nostri Jesu Christi : ut idipsum dicatis omnes, et non sint in vobis schismata : sitis autem perfecti in eodem sensu, et in eadem sententia.

  11. XI

    Significatum est enim mihi de vobis fratres mei ab iis, qui sunt Chloës, quia contentiones sunt inter vos.

  12. XII

    Hoc autem dico, quod unusquisque vestrum dicit : Ego quidem sum Pauli : ego autem Apollo : ego vero Cephæ : ego autem Christi.

  13. XIII

    Divisus est Christus ? numquid Paulus crucifixus est pro vobis ? aut in nomine Pauli baptizati estis ?

  14. XIV

    Gratias ago Deo, quod neminem vestrum baptizavi, nisi Crispum et Caium :

  15. XV

    ne quis dicat quod in nomine meo baptizati estis.

  16. XVI

    Baptizavi autem et Stephanæ domum : ceterum nescio si quem alium baptizaverim.

  17. XVII

    Non enim misit me Christus baptizare, sed evangelizare : non in sapientia verbi, ut non evacuetur crux Christi.

  18. XVIII

    Verbum enim crucis pereuntibus quidem stultitia est : iis autem qui salvi fiunt, id est nobis, Dei virtus est.

  19. XIX

    Scriptum est enim : Perdam sapientiam sapientium, et prudentiam prudentium reprobabo.

  20. XX

    Ubi sapiens ? ubi scriba ? ubi conquisitor hujus sæculi ? Nonne stultam fecit Deus sapientiam hujus mundi ?

  21. XXI

    Nam quia in Dei sapientia non cognovit mundus per sapientiam Deum : placuit Deo per stultitiam prædicationis salvos facere credentes.

  22. XXII

    Quoniam et Judæi signa petunt, et Græci sapientiam quærunt :

  23. XXIII

    nos autem prædicamus Christum crucifixum : Judæis quidem scandalum, gentibus autem stultitiam,

  24. XXIV

    ipsis autem vocatis Judæis, atque Græcis Christum Dei virtutem, et Dei sapientiam :

  25. XXV

    quia quod stultum est Dei, sapientius est hominibus : et quod infirmum est Dei, fortius est hominibus.

  26. XXVI

    Videte enim vocationem vestram, fratres, quia non multi sapientes secundum carnem, non multi potentes, non multi nobiles :

  27. XXVII

    sed quæ stulta sunt mundi elegit Deus, ut confundat sapientes : et infirma mundi elegit Deus, ut confundat fortia :

  28. XXVIII

    et ignobilia mundi, et contemptibilia elegit Deus, et ea quæ non sunt, ut ea quæ sunt destrueret :

  29. XXIX

    ut non glorietur omnis caro in conspectu ejus.

  30. XXX

    Ex ipso autem vos estis in Christo Jesu, qui factus est nobis sapientia a Deo, et justitia, et sanctificatio, et redemptio :

  31. XXXI

    ut quemadmodum scriptum est : Qui gloriatur, in Domino glorietur.