ad Romanos

Caput XIV

  1. I

    Infirmum autem in fide assumite, non in disceptationibus cogitationum.

  2. II

    Alius enim credit se manducare omnia : qui autem infirmus est, olus manducet.

  3. III

    Is qui manducat, non manducantem non spernat : et qui non manducat, manducantem non judicet : Deus enim illum assumpsit.

  4. IV

    Tu quis es, qui judicas alienum servum ? domino suo stat, aut cadit : stabit autem : potens est enim Deus statuere illum.

  5. V

    Nam alius judicat diem inter diem : alius autem judicat omnem diem : unusquisque in suo sensu abundet.

  6. VI

    Qui sapit diem, Domino sapit, et qui manducat, Domino manducat : gratias enim agit Deo. Et qui non manducat, Domino non manducat, et gratias agit Deo.

  7. VII

    Nemo enim nostrum sibi vivit, et nemo sibi moritur.

  8. VIII

    Sive enim vivimus, Domino vivimus : sive morimur, Domino morimur. Sive ergo vivimus, sive morimur, Domini sumus.

  9. IX

    In hoc enim Christus mortuus est, et resurrexit : ut et mortuorum et vivorum dominetur.

  10. X

    Tu autem quid judicas fratrem tuum ? aut tu quare spernis fratrem tuum ? omnes enim stabimus ante tribunal Christi.

  11. XI

    Scriptum est enim : Vivo ego, dicit Dominus, quoniam mihi flectetur omne genu : et omnis lingua confitebitur Deo.

  12. XII

    Itaque unusquisque nostrum pro se rationem reddet Deo.

  13. XIII

    Non ergo amplius invicem judicemus : sed hoc judicate magis, ne ponatis offendiculum fratri, vel scandalum.

  14. XIV

    Scio, et confido in Domino Jesu, quia nihil commune per ipsum, nisi ei qui existimat quid commune esse, illi commune est.

  15. XV

    Si enim propter cibum frater tuus contristatur, jam non secundum caritatem ambulas. Noli cibo tuo illum perdere, pro quo Christus mortuus est.

  16. XVI

    Non ergo blasphemetur bonum nostrum.

  17. XVII

    Non est enim regnum Dei esca et potus : sed justitia, et pax, et gaudium in Spiritu Sancto :

  18. XVIII

    qui enim in hoc servit Christo, placet Deo, et probatus est hominibus.

  19. XIX

    Itaque quæ pacis sunt, sectemur : et quæ ædificationis sunt, in invicem custodiamus.

  20. XX

    Noli propter escam destruere opus Dei, omnia quidem sunt munda : sed malum est homini, qui per offendiculum manducat.

  21. XXI

    Bonum est non manducare carnem, et non bibere vinum, neque in quo frater tuus offenditur, aut scandalizatur, aut infirmatur.

  22. XXII

    Tu fidem habes ? penes temetipsum habe coram Deo. Beatus qui non judicat semetipsum in eo quod probat.

  23. XXIII

    Qui autem discernit, si manducaverit, damnatus est : quia non ex fide. Omne autem, quod non est ex fide, peccatum est.