Proverbiorum

Caput XXV

  1. I

    Hæ quoque parabolæ Salomonis, quas transtulerunt viri Ezechiæ regis Juda.

  2. II

    Gloria Dei est celare verbum, et gloria regum investigare sermonem.

  3. III

    Cælum sursum, et terra deorsum, et cor regum inscrutabile.

  4. IV

    Aufer rubiginem de argento, et egredietur vas purissimum.

  5. V

    Aufer impietatem de vultu regis, et firmabitur justitia thronus ejus.

  6. VI

    Ne gloriosus appareas coram rege, et in loco magnorum ne steteris.

  7. VII

    Melius est enim ut dicatur tibi : Ascende huc, quam ut humilieris coram principe.

  8. VIII

    Quæ viderunt oculi tui ne proferas in jurgio cito, ne postea emendare non possis, cum dehonestaveris amicum tuum.

  9. IX

    Causam tuam tracta cum amico tuo, et secretum extraneo ne reveles :

  10. X

    ne forte insultet tibi cum audierit, et exprobrare non cesset. Gratia et amicitia liberant : quas tibi serva, ne exprobrabilis fias.

  11. XI

    Mala aurea in lectis argenteis, qui loquitur verbum in tempore suo.

  12. XII

    Inauris aurea, et margaritum fulgens, qui arguit sapientem et aurem obedientem.

  13. XIII

    Sicut frigus nivis in die messis, ita legatus fidelis ei qui misit eum : animam ipsius requiescere facit.

  14. XIV

    Nubes, et ventus, et pluviæ non sequentes, vir gloriosus et promissa non complens.

  15. XV

    Patientia lenietur princeps, et lingua mollis confringet duritiam.

  16. XVI

    Mel invenisti : comede quod sufficit tibi, ne forte satiatus evomas illud.

  17. XVII

    Subtrahe pedem tuum de domo proximi tui, nequando satiatus oderit te.

  18. XVIII

    Jaculum, et gladius, et sagitta acuta, homo qui loquitur contra proximum suum falsum testimonium.

  19. XIX

    Dens putridus, et pes lassus, qui sperat super infideli in die angustiæ,

  20. XX

    et amittit pallium in die frigoris. Acetum in nitro, qui cantat carmina cordi pessimo. Sicut tinea vestimento, et vermis ligno, ita tristitia viri nocet cordi.

  21. XXI

    Si esurierit inimicus tuus, ciba illum ; si sitierit, da ei aquam bibere :

  22. XXII

    prunas enim congregabis super caput ejus, et Dominus reddet tibi.

  23. XXIII

    Ventus aquilo dissipat pluvias, et facies tristis linguam detrahentem.

  24. XXIV

    Melius est sedere in angulo domatis quam cum muliere litigiosa et in domo communi.

  25. XXV

    Aqua frigida animæ sitienti, et nuntius bonus de terra longinqua.

  26. XXVI

    Fons turbatus pede et vena corrupta, justus cadens coram impio.

  27. XXVII

    Sicut qui mel multum comedit non est ei bonum, sic qui scrutator est majestatis opprimetur a gloria.

  28. XXVIII

    Sicut urbs patens et absque murorum ambitu, ita vir qui non potest in loquendo cohibere spiritum suum.