Actus Apostolorum

Caput XI

  1. I

    Audierunt autem Apostoli et fratres qui erant in Judæa, quoniam et gentes receperunt verbum Dei.

  2. II

    Cum autem ascendisset Petrus Jerosolymam, disceptabant adversus illum qui erant ex circumcisione,

  3. III

    dicentes : Quare introisti ad viros præputium habentes, et manducasti cum illis ?

  4. IV

    Incipiens autem Petrus exponebat illis ordinem, dicens :

  5. V

    Ego eram in civitate Joppe orans, et vidi in excessu mentis visionem, descendens vas quoddam velut linteum magnum quatuor initiis summitti de cælo, et venit usque ad me.

  6. VI

    In quod intuens considerabam, et vidi quadrupedia terræ, et bestias, et reptilia, et volatilia cæli.

  7. VII

    Audivi autem et vocem dicentem mihi : Surge, Petre : occide, et manduca.

  8. VIII

    Dixi autem : Nequaquam Domine : quia commune aut immundum numquam introivit in os meum.

  9. IX

    Respondit autem vox secundo de cælo : Quæ Deus mundavit, tu ne commune dixeris.

  10. X

    Hoc autem factum est per ter : et recepta sunt omnia rursum in cælum.

  11. XI

    Et ecce viri tres confestim astiterunt in domo in qua eram, missi a Cæsarea ad me.

  12. XII

    Dixit autem Spiritus mihi ut irem cum illis, nihil hæsitans. Venerunt autem mecum et sex fratres isti, et ingressi sumus in domum viri.

  13. XIII

    Narravit autem nobis quomodo vidisset angelum in domo sua, stantem et dicentem sibi : Mitte in Joppen, et accersi Simonem qui cognominatur Petrus,

  14. XIV

    qui loquetur tibi verba in quibus salvus eris tu, et universa domus tua.

  15. XV

    Cum autem cœpissem loqui, cecidit Spiritus Sanctus super eos, sicut et in nos in initio.

  16. XVI

    Recordatus sum autem verbi Domini, sicut dicebat : Joannes quidem baptizavit aqua, vos autem baptizabimini Spiritu Sancto.

  17. XVII

    Si ergo eamdem gratiam dedit illis Deus, sicut et nobis qui credidimus in Dominum Jesum Christum : ego quis eram, qui possem prohibere Deum ?

  18. XVIII

    His auditis, tacuerunt : et glorificaverunt Deum, dicentes : Ergo et gentibus pœnitentiam dedit Deus ad vitam.

  19. XIX

    Et illi quidem qui dispersi fuerant a tribulatione quæ facta fuerat sub Stephano, perambulaverunt usque Phœnicen, et Cyprum, et Antiochiam, nemini loquentes verbum, nisi solis Judæis.

  20. XX

    Erant autem quidam ex eis viri Cyprii et Cyrenæi, qui cum introissent Antiochiam, loquebantur et ad Græcos, annuntiantes Dominum Jesum.

  21. XXI

    Et erat manus Domini cum eis : multusque numerus credentium conversus est ad Dominum.

  22. XXII

    Pervenit autem sermo ad aures ecclesiæ quæ erat Jerosolymis super istis : et miserunt Barnabam usque ad Antiochiam.

  23. XXIII

    Qui cum pervenisset, et vidisset gratiam Dei, gavisus est : et hortabatur omnes in proposito cordis permanere in Domino :

  24. XXIV

    quia erat vir bonus, et plenus Spiritu Sancto, et fide. Et apposita est multa turba Domino.

  25. XXV

    Profectus est autem Barnabas Tarsum, ut quæreret Saulum : quem cum invenisset, perduxit Antiochiam.

  26. XXVI

    Et annum totum conversati sunt ibi in ecclesia : et docuerunt turbam multam, ita ut cognominarentur primum Antiochiæ discipuli, christiani.

  27. XXVII

    In his autem diebus supervenerunt ab Jerosolymis prophetæ Antiochiam :

  28. XXVIII

    et surgens unus ex eis nomine Agabus, significabat per spiritum famem magnam futuram in universo orbe terrarum, quæ facta est sub Claudio.

  29. XXIX

    Discipuli autem, prout quis habebat, proposuerunt singuli in ministerium mittere habitantibus in Judæa fratribus :

  30. XXX

    quod et fecerunt, mittentes ad seniores per manus Barnabæ et Sauli.