Habacuc

Chapter 3

  1. 1

    Oratio Habacuc prophetæ, pro ignorantiis.

  2. 2

    Domine, audivi auditionem tuam, et timui. Domine, opus tuum, in medio annorum vivifica illud ; in medio annorum notum facies : cum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.

  3. 3

    Deus ab austro veniet, et Sanctus de monte Pharan : operuit cælos gloria ejus, et laudis ejus plena est terra.

  4. 4

    Splendor ejus ut lux erit, cornua in manibus ejus : ibi abscondita est fortitudo ejus.

  5. 5

    Ante faciem ejus ibit mors, et egredietur diabolus ante pedes ejus.

  6. 6

    Stetit, et mensus est terram ; aspexit, et dissolvit gentes, et contriti sunt montes sæculi : incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus.

  7. 7

    Pro iniquitate vidi tentoria Æthiopiæ ; turbabuntur pelles terræ Madian.

  8. 8

    Numquid in fluminibus iratus es, Domine ? aut in fluminibus furor tuus ? vel in mari indignatio tua ? Qui ascendes super equos tuos, et quadrigæ tuæ salvatio.

  9. 9

    Suscitans suscitabis arcum tuum, juramenta tribubus quæ locutus es ; fluvios scindes terræ.

  10. 10

    Viderunt te, et doluerunt montes ; gurges aquarum transiit : dedit abyssus vocem suam ; altitudo manus suas levavit.

  11. 11

    Sol et luna steterunt in habitaculo suo : in luce sagittarum tuarum ibunt, in splendore fulgurantis hastæ tuæ.

  12. 12

    In fremitu conculcabis terram ; in furore obstupefacies gentes.

  13. 13

    Egressus es in salutem populi tui, in salutem cum christo tuo : percussisti caput de domo impii, denudasti fundamentum ejus usque ad collum.

  14. 14

    Maledixisti sceptris ejus, capiti bellatorum ejus, venientibus ut turbo ad dispergendum me : exsultatio eorum, sicut ejus qui devorat pauperem in abscondito.

  15. 15

    Viam fecisti in mari equis tuis, in luto aquarum multarum.

  16. 16

    Audivi, et conturbatus est venter meus ; a voce contremuerunt labia mea. Ingrediatur putredo in ossibus meis, et subter me scateat : ut requiescam in die tribulationis, ut ascendam ad populum accinctum nostrum.

  17. 17

    Ficus enim non florebit, et non erit germen in vineis ; mentietur opus olivæ, et arva non afferent cibum : abscindetur de ovili pecus, et non erit armentum in præsepibus.

  18. 18

    Ego autem in Domino gaudebo ; et exsultabo in Deo Jesu meo.

  19. 19

    Deus Dominus fortitudo mea, et ponet pedes meos quasi cervorum : et super excelsa mea deducet me victor in psalmis canentem.